Review – Lege Steden

Lege steden (De Onzichtbare Maalstroom, #1)Lege steden by Jasper Polane
My rating: 3 of 5 stars

Dit boek had ik al een tijd op de plank liggen en toen ik vorige week geveld was door een griepje leek het me een perfect moment om eens te beginnen aan dit scifi/fantasy verhaal van Jasper Polane. Ik heb me prima vermaakt met het boek en het is me zeker niet tegengevallen. De setting in een Victoriaans aandoende stad, waar de technologie nog helemaal in de kinderschoenen staat, is echt heerlijk. Mensen spreken elkaar netjes aan en ook de manier waarop de Inquisitie is neergezet geeft een beklemmende sfeer aan de samenleving die in het boek is neergezet.

Het verhaal wordt vanuit twee verhaallijnen/perspectieven verteld, waardoor je steeds vanuit een ander perspectief de wereld(en) meekrijgt. Werner Boren, de wetenschapper die zich bezighoudt met verboden praktijken en Heike Krim, een telepaat die bij de Inquisitie wil werken als een van de weinige vrouwen. Beide personages waren erg interessant en maakten een grote ontwikkeling mee tijdens het verhaal.

Er waren echter wel een paar dingen waar ik me aan stoorde. Op vlak van het drukwerk van het boek zelf stoorde ik me aan het constant wisselen van lettergroottes/type, afhankelijk van de wereld waarin het verhaal zich afspeelde. Ik vond het lettertype het fijnst in het eerste hoofdstuk. Hierdoor moest ik iedere keer overschakelen als het lettertype veranderde en dat haalde me een beetje uit het verhaal.

Een ander ding wat ik ook jammer vond is dat Werner Boren lijdt aan het “Chosen One” syndroom, zoals ik het zou willen noemen. Hij weet instinctief dingen waar de meest briljante geesten op de wereld jaren over zouden doen om te berekenen. Dit heeft me wel een paar momenten opgeleverd waar ik bij moest zuchten, ook al laat Jasper goed zien dat het karakter toch ook fouten maakt en menselijk is. Soms was het voor mij net een iets te makkelijke uitweg in ieder geval.

Ondanks dat minpunt zet Jasper een fantastische wereld neer, waar de mogelijkheden oneindig lijken en het wonder van het ontdekken van het onbekende een grote rol speelt. Vooral bij het één na laatste hoofdstuk werden er een aantal flink existentiële kwesties aan de kaak gesteld waar ik erg aangenaam verrast over was. Ook gebruikt Jasper termen waaruit blijkt dat hij een eigen lingo heeft verzonnen voor alle fantastische technische snufjes in het verhaal. Dit maakt alles een heel stuk geloofwaardiger en vond ik erg interessant om te lezen.

Het verhaal eindigt wel een klein beetje met een sisser en ik voel me dan ook enigszins verplicht om verder te lezen, al was het alleen maar omdat ik wil weten hoe het verder gaat met Heike. Werner zal als Victoriaanse Doctor Who vast ook wel weer opduiken. 😉 Wat dat betreft merk je dat dit boek echt is bedoeld om de wereld neer te zetten, daarom geef ik het een dikke 3-sterren.

View all my reviews